เขาเป็นลูกของเราก็จริง แต่ไม่ใช่ "ของเรา" ในความหมายที่เราสามารถควบคุมบังคับบัญชาให้เป็นไปตามอำนาจจองเราได้ อย่าว่าแต่ลูกเลย แม้แต่ตัวเราเองยังไม่สามารถควบคุมร่างกายหรือความคิดให้เป็นไปตามใจได้ เราไม่อยากแก่ ร่างกายก็ยังแก่ เราไม่อยากโกรธ แต่ใจก็ยังโกรธ
ลูกย่อมมีความคิดจิตใจและมีวิถีชีวิตของเขาที่ไม่มีวันจะเหมือนคุณได้ คุณต้องเปิดโอกาสให้เขารู้จักตัดสินใจด้วยตัวเอง รวมทั้งเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง เขาอาจตัดสินผิดในความคิดของคุณ แต่อาจถูกต้องในความคิดของเขา หรือเหมาะกับตัวเขาก็ได้ บางครั้งพ่อแม่จำเป็นต้องให้เขาลองผิดด้วยตัวเอง หน้าที่ของพ่อแม่คือสนับสนุนหากเขาเลือกถูก ให้กำลังใจและช่วยเขาสรุปบทเรียนหากเขาเกิดผิดพลาดขึ้นมา ไม่ควรซ้ำเติมเพื่อยืนยันว่าคุณเป็นฝ่ายถูกหรือเป็นผู้ชนะ
การพยายามเอาชนะลูก อาจเป็นการผลักดันให้เขาถอยห่างจากคุณ หรือดื้อดึงแข็งข้อเพื่อเอาชนะคุณให้ได้ หากทั้งสองฝ่ายพยายามเอาชนะกัน สุดท้ายอาจพ่ายแพ้ทั้งสองฝ่าย
กับดักของคนเป็นพ่อแม่คือ ชอบเปรีบบเทียบลูกของตนกับลูกของคนอื่น ซึ่งอาจเรียนเก่งกว่า สุภาพเรียบร้อยกว่า หรือเชื่อฟังพ่อแม่มากกว่า นั่นอาจทำให้พ่อแม่มองข้ามข้อดีบางอย่างของลูก เพราะเห็นแต่จุดอ่อนหรือข้อเสีย การตอกย้ำจุดอ่อนดังกล่าวยิ่งทำให้ลูกขาดความเชื่อมั่นในตนเอง หรือ ถึงกับดูถูกตนเอง ดังนั้นอย่าเพียงจับจ้องว่า "ลูกสร้างปัญหาอะไรบ้าง?" แต่ควรถามด้วยว่า "ลูกทำอะไรดีบ้าง?"
by nat
18-03-2010
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น